• Claudia van den Heiligenberg

    ‘Mijn werk combineren met voetbal is zwaar’

    Claudia van den Heiligenberg (27) is onder voetballiefhebbers geen onbekende. Met een basisplek als linksback of linksbuiten in het Nederlands vrouwenelftal kan zij een flink balletje trappen.

    Tekst: Alieke Hoogenboom. Fotografie: Miranda Castelein

    Claudia’s voetbalcarrière begon ooit bij haar – nog steeds – vertrouwde club S.V. Alkmania in Oude Wetering. Al snel volgden RCL, Ter Leede, AZ en haar huidige voetbalclub SC Telstar.

    Is voetbal je met de paplepel ingegoten?
    Claudia: ‘Mijn moeder (Mary van der Meer, red.) speelde vroeger in het Nederlands vrouwenelftal en mijn broer en ik gingen van jongs af aan al met haar mee. Terwijl zij in het veld stond, zaten wij tussen de wissels op de bank. Niet zo gek dat ik, toen ik zes was, ook ging voetballen. Ik begon bij Alkmania, waar ik uiteindelijk werd gescout door de KNVB. Zo kwam ik bij de regioselectie terecht. Na een paar jaar ging ik bij RCL in Leiderdorp voetballen en uiteindelijk werd ik op mijn negentiende gevraagd voor het Nederlands vrouwenelftal. De eerste acht maanden zat ik niet bij de selectie voor interlands, maar dat maakte me niet uit. Ik was er trots op dat ik er überhaupt bij hoorde. Tijdens de oefenwedstrijd tegen Italië in 2005 maakte ik mijn debuut.’

    Zie jij voetballen als werk?
    ‘Vrouwenvoetbal is geen vetpot, dus daarnaast werk ik zesendertig uur bij de politie Zaanstreek-Waterlanden op het facilitair loket. Daar heb ik een topsportregeling. Dat betekent dat ik vijftig procent van de uren mijn sport mag uitoefenen. Ik kan mijn werk wel combineren met voetbal, maar het is zwaar. Ik werk drie dagen, train elke dag met SC Telstar en de hele dinsdag met het Nederlands elftal.
    Dat mannenvoetbal wel goed wordt betaald, daar sta ik niet veel bij stil. Ik wil ons niet vergelijken. Ik ben realistisch en weet dat vrouwenvoetbal nog niet genoeg naamsbekendheid heeft en voldoende sponsoren aantrekt. Zodra we met het Nederlands vrouwenelftal meer grote toernooien als het WK halen, komt dat vanzelf.’

    Wat is jouw meest bijzondere ervaring?
    ‘Dat was het EK in 2009. In de kwartfinale namen we penalty’s tegen Frankrijk. Op het moment dat ik met mijn team op een rij stond gierde de adrenaline door mijn lijf. Dat gevoel is niet te beschrijven. Uiteindelijk gingen we door naar de halve finale.’

    Het jaar 2009 was ook een pittig jaar voor jou.
    ‘Ik werd een korte periode uit het Nederlands elftal gezet en al snel werd mijn hele privéleven door de media uitgemolken. De media zeiden dat de reden hiervan was dat Dyanne (speelster Nederlands elftal, red.) en ik een relatie hadden. Dat we een relatie hadden was waar, maar niet de reden. Ook in onze gemeente werd er over gepraat Soms keken mensen mij vreemd aan als ik voorbij liep. Iedereen moest wennen aan het idee dat ik nu een relatie had met Dyanne. Lastig om met mijn vriendin in hetzelfde voetbalelftal te spelen, is het niet. Hooguit voelt het soms een beetje raar. Maar zodra we op het veld staan zijn we professioneel. Het is juist fijn om een vriendin te hebben die in hetzelfde schuitje zit. Als één van ons na een zware trainingsdag moe is, accepteer je dat. We maken wel tijd voor elkaar, maar op een andere manier. Lekker eten, televisie kijken of kletsen maakt al veel goed.’

    Welk beeld over vrouwenvoetbal klopt niet?
    ‘Men verwacht vaak dikke, mannelijke types en niet een meisje-meisje zoals ik. Ik word weleens raar aangekeken als ik vertel dat ik op hoog niveau voetbal.’

    Kun je als topsporter weleens een biertje drinken?
    ‘Ik heb geen streng dieet en een biertje op zijn tijd kan, maar in een zware trainingsweek zit het er niet in voor mij. Het is ontzettend belangrijk dat mijn lichaam fit is en ik mijn conditie op pijl houd. Verder moet je het écht willen. Als voetballer is ambitie is het allerbelangrijkste. Je moet als topsporter altijd willen winnen en doorzettingsvermogen hebben. Opgeven is geen optie.’

    Welk belangrijk toernooi staat er op de planning?
    ‘We hebben de EK-kwalificaties afgerond en we staan nu tweede, na Engeland. In elke poule gaat het eerste team sowieso door, maar wij maken kans op ‘de beste nummer twee’. Tijdens het laatste EK in 2009 was ik niet topfit. Als we ons plaatsen voor het EK in 2013 in Zweden hoop ik mijn basisplek als linksback te behouden en een goed toernooi te spelen. Het wordt spannend, want de concurrentie is moordend. Gek genoeg heb ik geen dromen, hoe raar dat ook klinkt. Mijn leven draait nu om voetbal en ik ben niet bezig met wat daarna komt. Pas geleden ben ik gevraagd om komend voetbalseizoen bij de voetbalclub Duisburg in Duitsland te komen spelen. Ik heb besloten om het niet te doen, ik vind het een te grote stap. Ik heb een goed leven hier in Nederland en ‘de Veen’ is en blijft mijn thuis.’

    Claudia's erelijst
    2006-2007  Kampioen hoofdklasse en KNVB-beker met Ter Leede
    2007-2008  Landskampioen met AZ Alkmaar (Eredivisie)
    2008-2009 Landskampioen met AZ Alkmaar (Eredivisie)
    2009   Brons met het Nederlands vrouwenelftal op het EK
    2009-2010  Landskampioen met AZ Alkmaar (Eredivisie)
    2010-2011  KNVB-beker met AZ Alkmaar